خفقان!

احمد بخارایی:
مکرراً مورد پرسش واقع شده‌ام: چرا مانند گذشته نمی‌نویسم و با جراید گفت‌وگو نمی‌کنم و مناظره‌ای ندارم؟!
شما بهتر می‌دانید که فضا را به شدت امنیتی کرده‌اند. بسیاری را دستگیر کرده‌اند. در این وانفسا، پس از بازجویی‌های مکرر توسط برادران اطلاعات_سپاه، دادسرای امنیت هم از من تعهد گرفته‌است حرف نزنم.
حال شما چه فکر می‌کنید؟
اگر منتقدین حرف نزنند و تحلیل نکنند چه سودی برای امنیت واقعی دارد؟
این که ماه‌هاست سانسور شده‌ام و این که امثال من از سخن گفتن منع شده‌اند آیا در نهایت به نفع مملکت و مردم است؟!
واقعاً نمی‌دانم اگر حقیقتاً خدا و امام زمان حامی جمهوری اسلامی است پس چرا این‌قدر ترس و سانسور و تهدید و زندان و شکنجه و … از سوی نظام سیاسی؟!
روزها سوژه‌های زیادی برای تحلیل به ذهنم هجوم می‌آورند اما ساکت و ساکن فقط نظاره‌گرم حال آن‌که، آن‌چه با خود گفت‌و‌گو می‌کنم و آن‌چه پیش‌بینی می‌شود یکی پس از دیگری اتفاق می‌افتد!
اوضاع جالبی نیست و ایران، تهدید می‌شود. به نظر می‌رسد جمهوری اسلامی، ایران و مردم را گروگان گرفته‌است و از ایدئولوژی مذهبی، سوءاستفاده و «جان‌فدا» خلق می‌کند!
در میان این همه هیاهو و طوفان گرانی و تورمی، رئیس مجلس خطاب به رئیس‌جمهور آمریکا می‌گوید: «بچرخ تا بچرخیم»!
او یعنی قالیباف که «نمی‌چرخد» زیرا اگر می‌چرخید سیسمونی از ترکیه وارد نمی‌کرد و خاندانش با ثروت انبوه پیوند نمی‌خورد، این «مردم» بدبختند که باید بچرخند تا در نهایت سرگیجگی با «مخ» به زمین بخورند! … نمی‌توانم و اجازه ندارم سخن بگویم … چه می‌توان گفت در شرایطی که رئیس قوه قضاییه می‌گوید: در جنگ هستیم و باید جنگی عمل و قضاوت کنیم!